Mood:  sad

En dan word je 's ochtends wakker en besef je je dat het de laatste uurtjes van je vakantie zijn. Dat wil echter niet zeggen dat we bij de pakken (lees: bagage) neer gaan zitten. Er staan nog wat architectonische juweeltjes op het programma. Zo is daar het Marquette Building dat ooit als eerste gebruik maakte van wat men 'chicago Windows' (brede horizontale ramen) is gaan noemen (foto 1). The Rookery is een pareltje van Burnham & Root uit 1888 en in 1907 dunnetjes geherverbouwd door F.L. Wright (daar is 't ie weer!) (foto 2) en dan die liftpartijen, je waant je in een Tim Burton film (foto 3). Dan is het op naar de Sears tower (of Willis Tower, zoals ie tegenwoordig heet). Skidmore, Owings & Merrill (SOM) leverden met dit gevaarte een toren af die jarenlang de hoogste toren ter wereld zou zijn (foto 4). We gaan in de rij staan voor een kaartje voor het observatorium. Met nog een wachtende voor ons wordt medegedeeld dat het uitzicht de komende minuten zal slinken van 5 meter naar nul. We zien er dus maar vanaf. We moeten dus echt een keer terugkomen hier. Dat SOM overigens soms wat makkelijk is hergebruiken van tekeningen blijkt wel als we een van de torens van het Marconiplein lijken tegen te komen (foto 5). Na deze laatste blikken op de hoogbouw van Chicago vertrekken we richting O'Hare. En dat was het dan voor deze keer.

Posted by herbertanakin at 8:15 AM PDT

Share This Post

Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Mood:  energetic

Op verzoek dan eindelijk wat foto's van Jorien. Allereerst zich verdiepende in de what's en where's van Chicago (foto 1) en vervolgens samen met Oprah (foto 2). tenslotte nog een verzoeknummer. Ik met mijn lus (foto 3). Weer regen, maar dat mag de pret niet drukken. We nemen de metro naar het zuiden van Chicago. White Sox country! Na een wandeling door Washington Park belanden we op de campus van de University of Chicago. Het is daarna niet ver meer naar Robie House van Frank Lloyd Wright uit 1910. Wat een fantastisch huis en zijn tijd ver vooruit (foto 4). Aan het eind van de middag hebben we tijd voor wat shoppen. Dineren doen we bij Grand Lux Cafe. Eigenlijk hadden we bij Pizzaria Uno (foto 5) willen eten (de uitvinders van de Chicago deep pan pizza) maar daar bestel je wat je wilt eten en tegen de tijd dat je tafel gereed is is je pizza ook klaar. Hoezo lopende band werk?

Posted by herbertanakin at 2:31 PM PDT

Updated: Saturday, 29 August 2009 8:15 AM PDT

Share This Post

Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Mood:  lyrical

Voor de tweede keer sinds we in de VS zijn regent het. Passend weer voor het heen gaan van Ted Kennedy. Als eerste naar het Santa Fe building met daarin het Chicago Architecture Center met een enorme maquette van het centrum van Chicago. Dan het Chicago Institute of Art voor de broodnodige cultuurdosis. We zien ruim 15 Renoirs en Degas’, 25 Monets, ruim tien Van Goghs, Gaugins en Manets en natuurlijk het centerpiece van het impressionisme van dit museum: Seurats ‘a Sunday on La Grande Jatte’ (foto 1). Een Ferris Bueller’s day off momentje. Bij de afdeling Amerikaanse kunst bezoeken we natuurlijk Grant Woods American Gothic en Hoppers Nighthawks. De aanbouw van Renzo Piano die de vorige keer nog in aanbouw was, is nu af (foto 2) en biedt ruimte aan modern kunst, film, video en foto kunst en design en architectuur. Bij de afdeling design veel stukken van Nederlanders en bij de architectuur onder andere deze maquette van Philip Johnson (foto 3). Na een prachtige ochtend in het museum via het millennium park op naar wat real life architectuur. Zo zien we het Monadnock building (het hoogste bakstenen gebouw), het reliance building (de eerste skyscraper)  (foto 4).

Posted by herbertanakin at 4:32 PM PDT

Updated: Saturday, 29 August 2009 7:32 AM PDT

Share This Post

Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Mood:  cheeky

Na een stevig ontbijt verkennen we een deel van Chicago. Ook hier een fijne temperatuur. Het zal wennen zijn om volgende week niet elke dag in een korte broek en slippers te lopen. Maar voor nu hebben we nog wat dagen hier. We verkennen de North Side, the John Hancock Building (foto 1) en alsof het niets is oud en nieuw naast elkaar: Marina City, IBM Building van Mies van der Rohe en de Trump Tower (foto 2). Leuk om te zien dat ze hier al helemaal in de Olympische sferen zijn (foto 3). De avond spenderen we op de Navy Pier. We eten ere en hap en struinen wat rond. Het heet een attractie  te zijn, maar meer dan wat souveniertentjes en doorsnee restaurants is het niet. Leuk voor even maar dus niet te lang.

Posted by herbertanakin at 4:29 PM PDT

Share This Post

Post Comment | Permalink

Mood:  d'oh

Reizen, reizen, vliegen, Los Angeles, de red eye naar Chicago. Om zes uur ‘s ochtends aankomen in het hotel en… gelijk een kamer krijgen, dus even een paar uur slapen. En dan is het eigenlijk al woensdag maar dat is morgen te lezen (oftewel hierboven).

Posted by herbertanakin at 4:26 PM PDT

Share This Post

Post Comment | Permalink

Mood:  a-ok

Met een enorme bak koffie, een bagel en een doos chocolade donut holes beginnen we aan The Road to Hana. Een 3 uur durende rit langs de noordkust van Maui. Er is een cd verkrijgbaar die je kunt draaien tijdens de rit en waarop plekken genoemd worden die voor de anderen verborgen blijven. We nemen de gok dat we meer dan genoeg zullen hebben aan de bewegwijzering langs de route. Wat blijkt? Er is niets vermeld langs de route. Waar normaal elke lookout of trail langs de weg wordt aangeprezen in de VS is er hier niets te vinden. Als men nou in een van de reisgidsen had vermeld dat dit het geval was hadden we natuurlijk wel die cd aangeschaft. Anyway, na een paar mijl en het passeren van meerdere groepen geparkeerde auto’s begrijpen we wel dat er op die plekken wat te zien is. De rit op zich is al mooi (foto 1). Tropische planten, bloemen (foto 2), een vervolg van onze Jurassic Park rit. Bij een stop die we maken is ook een dame van het eiland die twee italianen op sleeptouw heeft. Ze plukt rode mini appeltjes van een struik en geeft die aan haar gasten en aan ons. ‘Strawberry Guave, all natural’. En ja, het smaakt bijzonder. Bitter met een zoete nasmaak. Maar na een mijl of 3 begint het zigzaggende deel dat dertig mijl duurt. De weg is smal en de rit duurt een mijl of tien te lang. Hana zelf, waar de rit eindigt is de moeite niet echt, dus beginnen we snel aan de reis terug. Vlak voor het eind komen we lans een strand waar het wemelt van de windsurfers (foto 3). Die lui gaan echt al seen raket op het water. Aan het eind van de dag genieten we op het strand (foto 4) van onze laatste Maui zonsondergang (foto 5).

Posted by herbertanakin at 11:35 PM PDT

Updated: Wednesday, 26 August 2009 4:26 PM PDT

Share This Post

Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Mood:  loud

Om kwart over zeven in de ochtend staan we aan boord van de catamaran Frogman II (don't ask) voor een snorkelbezoek aan de tropische vissen in de half verzonken krater Molokini (foto 1). Ontbijt aan boord en alles verloopt vrij soepel tot we bijna bij de krater zijn. De golfslag is van dien aard dat Jorien (degene die nooit op de foto staat) er groen en geel van ziet, net als de vissen die ik even later zie. Nemo niet gevonden helaas. Na Molokini zetten we koers naar turtle town. Daar is de golfslag minder erg en voelen de zeezieken (toch een stuk of 5) zich beter. Leuk om enorme schildpadden van dichtbij te zien. Ook zie ik eindelijk de state fish Humuhumunukunukuapua'a. Geen fotos van schildpadden en of vissen want die zijn genomen met een onderwater-/wegwerpcamera met een rolletje. Een wat? Rol-le-tje... never mind :) Op de weg terug keren de Trade Winds terug en is het een heel gevecht om tegen de over de golven waaiende wind veilig de haven te bereiken. Het leidt tot een rollercoaster ervaring. Dan nog even naar Lahaina voor een ijsje en een broodje. We komen er langs de openbare bibliotheek (foto 2). Misschien toch eens vragen om een detachering? Ziet er niet uit dat er hier veel te reorganiseren valt. Morgen op onze laatste dag op Maui 'The Road to Hana'.

Posted by herbertanakin at 7:56 PM PDT

Share This Post

Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Mood:  on fire

Een rustige ochtend met wat windowshoppen, dan een stevige lunch en op naar de golfbaan. Makena North Course ligt net voorbij Weilea en de zenuwen spelen wel op als we het terrein op rijden. De baan is omringd door palmen en het uitzicht op de oceaan beneden en de omringende eilanden is vanaf het clubhuis al geweldig. We krijgen een cart toegewezen (foto 1) met achterop onze gehuurde clubs en een koelbox met flesjes water. Ik heb een t-shirt aan maar heb voor de zekerheid een shirt met een kraag meegenomen. Gelukkig maar want er wordt me gevraagd of ik in iets anders dan een t-shirt wil spelen. We krijgen elk een emmertje ballen om nog wat in te slaan op de driving range. Het is er een zoals we die niet kennen. Een paar rekjes op een rij waarop je je clubs kunt laten rusten. En het slaan doe je vanaf echt gras! Ik prober toch de driver maar even uit omdat we straks flinke afstanden moeten slaan. Tot mijn verbazing sla ik vrij ver en recht als ik geen full swing maak. Dan is het op naar de eerste hole. Het is even wennen aan zo’n electrisch karretje maar het gaat al snel gesmeerd. De fairways zijn breed, dus dat stelt ons redelijk gerust. De eerste twee holes zijn om te huilen, maar het gaat langzaam iets beter. We hebben ook geen mensen achter ons waardoor het een rustgevend geheel wordt. Er rijdt een dame rond in een foodcart waar ze warme wraps verkoopt en bier en chips (foto 2). Het uitzicht is vaak prachtig. Soms kijk je uit over de oceaan en het 12 kilometer verderop liggende Kahoolawe (foto3). Het barst er van allerlei soorten vogels. Doordat we in zo’n cart zitten lijkt het haast wel een ride door Jurassic Park. Uit eindelijk spelen we 17 holes want om half zeven komt de marshall zeggen dat ie er mee stopt voor die dag. Ik sprokkel toch 21 stableford punten bijelkaar, niet slecht op een onbekende baan (foto 4). Het is overigens vandaag statehood day. Het is precies 50 jaar geleden dat Hawaii als 50e staat werd toegelaten tot de VS. Het leidt hier niet tot enorme feesten, wel is er de roep om onafhankelijkheid, al is het op kleine schaal.

Posted by herbertanakin at 12:45 AM PDT

Share This Post

Post Comment | View Comments (1) | Permalink

Mood:  cheeky

Een ontbijtje bij Kihei Caffe (foto 1) vult ons voor de rest van de ochtend en een deel van de middag. Dan is het op naar een strand. We kiezen voor Palauea Beach. Er is veel schaduw wat handig is want de zon brandt als een idioot vandaag (de voorspelde regen is weer uitgebleven, hoera!). Aan het eind van de middag rijden we naar Lahaina voor een luau. The feast at Lele (de oude naam van Lahaina) is een combinatie van gerechten uit Polinesische gebieden (Hawaii, Nieuw Zeeland, Tahiti en Samoa). Ja, het is iets voor toeristen, maar het is met smaak in elkaar gezet. We ontvangen aan het begin van de avond een lei van orchideen en een Lava Flow (foto 2). Het eten is heerlijk en de dansen mooi (foto 3) en indrukwekkend (foto 4). Dit alles met de zonsondergang als achtergrond.  

Posted by herbertanakin at 12:37 AM PDT

Share This Post

Post Comment | Permalink

Mood:  incredulous

Als je om zeven uur op staat en tegen alle verwachtingen in de zon schijnt is de eerste volle dag op Maui gelijk geslaagd. Na een ontbijtje vertrekken we zuidwaarts langs de kustlijn naar Oneloa Beach (Big Beach). Het is rond negen uur nog lekker rustig, maar de zon is flink warm. Zo gauw we het strand opkomen is duidelijk waar de naam voor staat. De golven zijn nu tussen de 1 en 2 meter (in de winter veel hoger). Er ontbreekt hier een rif dat de golven eerder breekt, dus alle golven storten zich met al hun kracht op het zand. Het is enorm cool om te zien hoe, doordat het water van de vorige golf terug vloeit in de ocean, er soms een golf ontstaat die direct aan het strand grenst. De azuurblauwe kleur van de krul, vlak voor die neerstort is fenomenaal, het geluid overdonderend (foto 1 en 2). Na wat strandpret wagen we ons toch maar aan de rit naar de Haleakala krater. Er hangt een dikke wolk omheen waardoor het lijkt alsof we van de krater, eenmaal aan de top, niet veel zullen zien. De rit is afwisselend. Na het laatste dorp met Macdonalds en Wal Mart verandert de omgeving in een Engels landschap, alsof je door Kent rijdt. Vervolgens is daar die wolk, het uitzicht is beperkt, maar al snel breken we door de soep en schijnt de zon. Het landschap doet nu denken aan de Engelse Moors. We zien de ‘State bird’ (de Nene) en een Pueo (Hawaiian Short-eared Owl). Dan verdwijnt de meeste vegetatie en vlak onder de top lijkt het meer op een maanlandschap dan iets anders (foto 3). Raar idee dat je op de hoogste berg van de wereld staat (onder water gaat ie nog een kilometer of vijf door). De lucht is fris en helder en de krater is goed te zien, geen wolk die de spelbreker uithangt.

Posted by herbertanakin at 11:35 PM PDT

Updated: Saturday, 22 August 2009 12:36 AM PDT

Share This Post

Post Comment | Permalink